01.

CHA - CHA - CHA

je ogranak mamba i zapravo je mladi, umjetnički izričaj. U ritmu mamba plesači su počeli izdvajati poseban zvuk unutar muzike, na koji su ljudi počeli plesati trostrukim korakom prozvavši ga “trostruki mambo”. Cha-cha-cha postaje popularan 1954. u Havani na Kubi. Ubrzo nakon toga se, pridruživši se latinoameričkim plesovima, plesao po Europi. Cha-cha-cha je brz i poletan ples, koje, je naglasak na prvom udarcu.  Od latinoameričkih plesova uči se prvi i s vremenom se usavršava.

02.

JIVE

Jive su u Europu donijeli Amerikanci. U Velikoj Britaniji jive se adaptirao na rock and roll muziku, tvoreći tako nov stil. Francuzi su ga pojednostavili, miješajući ga s tradicionalnim latino - američkim plesovima te je tako nastao današnji jive. Sadrži poskok, a njegovi se koraci ponekad koriste u rock ‘n’ rollu.

03.

SAMBA

je tipičan brazilski ples koji ima izvore u starim glazbenim folklornim motivima.  Slično kao i na Kubi, pomiješali su se glazbeni motivi Portugalaca, crnaca i Indijanaca starosjedioca. Razvoj brazilske glazbe i plesa bio je pod utjecajem obreda u slavu bogova. Ime „samba“ izvedenica je iz afričke riječi „semba“ što znači „bočno kretanje“.

U Brazilu razlikujemo više oblika sambe; prva je samba de moro koja se pleše po ulicama za vrijeme karnevala. Druga, samba carioca, koja je iz Rio de Janeira, predstavlja nam poznati oblik sambe. Postoji i baiao kao oblik sambe, čije ime potječe iz brazilskog grada Bahia, središta brazilske crnačke kulture. Baiao je sentimentalniji ples, lakši, sporiji oblik sambe, tužnog stila. Inače, samba je veseo ples pun ritma koji se posebno izražava u stilu koji je nešto različitiji od drugih latino-američkih plesova.
Izvori plesa javljaju se s američkim crnačkim robovima koji su plesali jednostruke i trostruke korake. Korijeni plesa potječu iz 20-ih i 30-ih godina 20. stoljeća, a plesao se u američkim crnačkim klubovima na zvukove jazza i swinga. Nakon toga, javlja se utjecaj novog popularnog ples - boogieja, koji se razvio iz bluesa, uz iznimku tvrdog i motoričnog ritma.

04.

RUMBA

je zajedničko ime za više kubanskih plesova u paru, a prije svega označava zabavu, ples. Kao narodni ples, rumba je u svojoj biti seksualna pantomima koja se pleše jako brzo, s pretjeranim pokretima kukova i sa senzualnim i agresivnim stavom kod muškaraca, a obrambenim stavom kod žena. Rumba ima erotski karakter, a naglašena je umjetnost ženskog zavođenja. Rumba se može plesati na više načina. U svom razvoju se stalno ritmički i oblikovno mijenjala pa tako poznajemo više vrsta rumbe, od kojih su najpoznatije rumba bolero i rumba kuban. Godine 1930. rumba je došla u New York, a iz njega je stigla u Europu. U početku se u Europi nije previše širila, ali je s vremenom  postala pravo plesno otkriće, posebno nakon što su joj Francuzi dali koreografski izrađen oblik. S dolaskom Drugog svjetskog rata, rumba postaje sporija i rafiniranija od originalne rumbe. Danas je u Europi, zahvaljujući natjecanjima u sportskom plesu, pod nazivom "rumba" poznat ples koji se razvio iz plesa originalno zvanog rumba bolero, i koji je, za razliku od gore opisanih varijanti (afrička i kubanska rumba), izuzetno lagan i senzualan. Takva se rumba pleše na glazbu modificiranog tradicionalnog španjolskog bolera, a nerijetko je nazivaju "plesom ljubavi".

05.

PASSO DOBLE

je porijeklom španjolski ples, a pleše se uz glazbu španjolske koračnice. U Španjolskoj se ples sam po sebi ne prikazuje na plesnom podiju, a ako da, izvodi se u samostalnoj verziji na pozornici. Passo doble poznat je već od dvadesetih godina 20. stoljeća, kada su ga zvali “pantomimom koride”. Današnja forma je razvijena u Francuskoj, gdje su ga u početku plesali baletni umjetnici, a tek kasnije se razvila show i natjecateljska varijanta. Passo doble prikazuje koridu u kojoj plesač preuzima ulogu toreadora, a plesačica crvenog plašta. Plesač i plesačica se zajedno gibaju oko zamišljenog bika, tijekom čega izvode elemente flamenca i stilizirane figure, koje podsjećaju na borbu u areni. Karakter "Passo" plesača uvelike određuje motiv koride. Od plesača, kao matadora-toreadora očekuje se gotovo pretjeran ponos, hrabra odlučnost i elegancija, a od plesačice svjesna udaljenost, velika fleksibilnost i brzina - sve kao posljedica plesaču prepuštene uloge vođenja. Za ovaj ples potrebna je velika koncentracija, unutarnja "vatra" i prigušena samokontrola.